چقدر ثانيه ها نامردند گفته بودند که بر مي گردند بر نگشتند و پس از رفتنشان

بي جهت عقربه ها مي گردند

_{توي آسمون دنيا هر کسي ستاره داره چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره واسه من تنهايي درده درد هيشکسو نداشتن هر گلي پژمرده اي رو تو کوير سينه کاشتن ديگه باور کردم اينو که بايد تنها بمونم تا دم لحظه ي مردن شعر تنهايي بخونم}

_{می روی سرمست وشاد
بی اعتنا به گریه های من
و فردا که پریشان برگردی
خواهی دید که من بی اعتنا
به گریه های تو زیر خاک آرمیده ام}