می روی سرمست وشاد
بی اعتنا به گریه های من
و فردا که پریشان برگردی
خواهی دید که من بی اعتنا
به گریه های تو زیر خاک آرمیده ام

شبی از پشت یک تنهایی نمناک
تو را با لهجه ی گل های گل های نیلوفری صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن
باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقرهای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهاییم می رویید
با حسرت جدا کردم

روی گلای نرگس با یک مداد قرمز نوشته بود ؟؟

زندگی بی توهرگز

به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم     

   بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم

کاش می گفتی چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست  

كاش مي شد عشق را تفسير كرد خواب چشمان تو را تعبير كرد كاش مي شد همچو گل ها ساده بود سادگي را با تو عالم گير كرد كاش مي شد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمير كرد كاش مي شد در حريم سينه ها عشق را با وسعتش تكثير كرد

همه می گن یک ساعت یعنی شصت دقیقه و یک دقیقه یعنی شصت ثانیه اما هیچ کس بهم نگفت که یک ثانیه بی تو یعنی شصت سال