ای نگاه سبز تو آیینه فردای من
آبی چشمای تو زیبا ترین دریای من
مثل گل های غزل مثل کبوتر های عشق
غرق شادی می شود با یاد تو رویای من
بهار زندگی یک فصل از لبخند تو است
خنده ات رادوست دارم ای گل زیبای من
کاش می شد زندگی را شک را احساس را
هدیه می دادم به تو ای عشق بی همتای من
دست های مهربانت بین ما پل میزند
لحظه ای که می کشی تصویری از فردای من

می رسی از راه دور کوله بارت همه شعر من پر غصه تو سنگ صبور آبی چشمای تو گرمی دستای تو شعرامو پر از ترانه می کنه من می شم سبز پر از حس بهار تو می شی زرد سرخ من کنار تو تو با من بی قرار . . .  

يادم باشه كه يادت باشه كه يادم بياري كه يادت بدم كه ياد بگيري كه يادم بياري كه هميشه به يادتم و يادت هيچوقت از يادم نميره. اين رو يادت نره

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

روز اول که سر شتند ز گل پیکر شان

سنگی اندر دلشان بود همان شد گلشان

زندگی همچو بهار است لطیف

همچو پاییز غم افراد حزین
زندگی آغازیست با شروع پایان
زندگی لحظه بگسستن و آزاد شدن است
در یک کلام زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی،يعنی لطافت

گم شدن در نرمی عشق

زندگی ، يعنی دويدن

بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسيدن

بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه ، هر جا

عاشق و دل داده بودن

پر غرور چون آبشاران

بودن اما ، ساده بودن

می شود اندوه شب را

از نگاه صبح فهميد

يا به وقت ريزش اشک

شادی بگذشته را ديد

می توان در گريه ابر

با خيال غنچه خوش بود

زايش آينده را در

خزانی ديد و آسود