شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند.فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته. شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت.  ديگر تمام شد.ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود.زيرا شاعري که بوي آسمان را بشنود، زمين برايش کوچک است و فرشته اي که مزه عشق را بچشد، آسمان برايش تنگ است

در وجود هر كس رازي بزرگ نهان است* داستاني* راهي* بيراهه اي* * رازمن و تو راز زندگي** پاداش بزرگ تلاشي پر حاصل است

زندگي يعني چکيدن همچو شمع از گرمي عشق زندگي يعني لطافت گم شدن در گرمي عشق زندگي يعني دويدن بي امان در وادي عشق رفتن و آخر رسيدن بر در آبادي عشق   

فكر كردم آسمان را مي توان تسخير كرد آب اقيانوس را با آه خود تبخير كرد فكر كردم رفتنت را مي توان از ياد برد هيچ دانستي ؟ دلم را رفتن تو پير كرد. . .

مهرباني كه به كلام درآيد، پديد آورنده ي اطمينان خواهد بود. مهرباني كه به انديشه درآيد، پديد آورنده ي ژرفنگري خواهد بود. مهرباني كه به دهش درآيد، پديد آورنده ي عشق خواهد بود.

اینو ببین