هنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستارست هنوزم با تو نشستن مثل یه عمر دوبارست هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه     

یادم باشد ستاره های آسمان را نچینم... ... شاید ستاره من نباشد

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم!  عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم! کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم! سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم! من می ترسم پس هستم این چنین می گذرد روز روزگار من! من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم!

اگر گويند مستی چه چيز است ٬ گويم بر خاستن تميز است؛ نه نيست داند

از هست و نه پای داند از دست ؛ مـست نه آن است که نداند بد از نيک و

نيک از بد ؛ مـست  آن است که نشناسد خود را ز دوست و دوست را از

خود ؛ يکی مست شراب و يکی مست ساقی آن يکی فانی و آن دگرباقی 

اي شكوفه ي گيلاس باغ من ، چرا با من كه حتي حاضرم بنفشه هاي احساسم را در زير گام هايم له كنم و تو را با تمام وجود در آغوش بگيرم اين چنين مي كني ؟چرا مرواريد هاي گونه ام را نمي نگري ؟ آخر اي نامهربان معشوق … مگر قلب تو از سنگ است . مي دانم كه با تمام وجودت مرا دوست داري ، خودم از هر روز از زبان پيچك هاي بوستان احساس اين حرف را مي شنوم . آن روز كه در كنار گل هاي وحشي خودرو بوديم تواين رايحه را در من پيچاندي . حال منم و يك دنيا حسرت كه ديگر نمي توانم تو را فراموش كنم ، در حاليكه تو ديگر نيستي . دوست داشتم در روز شكفتن سپيده ها تمام بيد مجنون هاي باغ همسايه را به نام تو بزنم تا تلالو خورشيد را در تو ببينم . دوست داشتم وقتي مرا مي نگريستي به تو مي گفتم تا چشمانت را ببند تا فقط تو را ببينم ؛تا در تو فنا شوم . دوست داشتم دهانت را كه هر روز با ماهي هاي دريا مرواريد معامله مي كرد را بر ر روي گونه هايم احساس مي گردم . ولي من فقط دوست داشتم و اي كاش تو هم مرا دوست مي داشتي . .. اینو ببینین قشنگه 

 چشمانم به در خيره مانده است * دستانم در انتظار لمس كردن دستانت ....* اي همسفر * شب آمده و تا صبح راه درازي در پيش است * كاش * كوله بار سفرت ، روشن بخش نگاهم باشد

 تو كيستي كه من اينگونه بي تو بي تابم شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم تو چيستي كه من از موج هر تبسم تو به سانه قايق سرگشته رو گردابم گفتي شتاب رفتن من از براي تو ست آهسته تر برو كه دلم زير پاي توست با قهر مي گريزي و گويا كه قافلي آرام سايه اي همه جا در قفاي توست اي دل اي دل نگفتمت حذر از راه عاشقي رفتي بسوز اين همه آتش سزاي توست جستم از دام جستم از دام به دام آر گرفتار دگر من نه انم كه فريب تو خورم بار دگر شد طبيب من بيمار مسيحا نفسي تو برو بحر علاج دل بيمار دگر

 مرا ديوانه مي خوانند نمي دانند که من پرورده دامان اندوهم که من شبگرد بي اقبال شبهايم که تنهايم که تنهايم

 وقتي عاشقي،با تمام وجودت يه کسي رو مي پرستي که نمي بينيش. نمي خواي ببيني که اون چيزي که مي بيني همه آرزو هاي خودته که واسه خودت ساختي.تصوير رو خودت به اون ميدي و با واقعيات کاري نداري.گاهي اوقات ممکنه تلنگري بخوري ولي يک عاشق واقعي اين تلنگرا رو ناديده ميگيره و براش بهانه هايي مي تراشه،در واقع آدم اسير شيداي تصويري ميشه که خودش ايجاد کرده و اما...دوست داشتن با چشم بازتري اتفاق مي افته !بدي ها و کژي هاي طرف رو مي بيني و با اين وجود دوستش داري

مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني
شيشه ي عمر شبو مي شکني داغون مي کني
شنيدم وقتي بياي از آسمون گل مي ريزه
کوچه باغا رو پر از بيداي مجنون مي کني
شنيدم وقتي بياي غصه هامون تموم مي شه
قحطي گريه مي آد ، خنده رو ارزون مي کني
آسمون به احترامت پا مي شه به اون نشون
که تو سفره ي زمين خورشيد و مهمون مي کني
دلامون خيلي گرفته س ، شبامون خيلي سياس
مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني

همه رفتن كسي دور و برم نيست * چنين بي كس شدن در باورم نيست *نگار من رفتي تو از كنار من * واي از من و اين دل بيقرار من * رحمي كنه خدا به روزگار من* دل ناگرونم كه ز يادت برم * نميره اين غصه ديگه از سرم * يادم بمون اي مهربون* يه وقت نشي نامهربون *همه رفتن كسي با ما نموندش * كسي خط دل ما رو نخوندش * همه رفتن ولي اين دل ما رو * همون كه فكر نمي كرديم سوزوندش* شبا كه تنها توي راهي * محو نگاه اون ستاره هايي* يادت باشه كه يارت * يه گوشه اي نشسته تو تنهايي * حرفات همش حرف از دوست دارم بود * چشات مي گفت دلت گرفتارم بود * يادم بمون يه وقت نرم ز يادت * يادت باشه يادت باشه كي بود كه هي * عشق و نشون مي دادت * شبا كه تنها توي راهي * محو نگاه اون ستاره هايي * يادت باشه كه يارت * يه گوشه اي نشسته تو تنهايي * دل ناگرونم كه ز يادت برم * نميره اين غصه ديگه از سرم* يادم بمون اي مهربون * يه وقت نشي نامهربون

 در کوچه ها تاريک پر پيچ خم تنهايي چيزي نيست به جز افکاري که در سياهي به دنبال نور مي گردد. و چيزي نست جز درماندگي در يافتن جوابي براي سوالات بي جوابي که در ازدحا در ذهن آدمي نقش مي بندد.در تنهاي ثانيه ها از پس هم گذشت اما بي اثر و سوالاتي که در اجتماع ساخته مي شده ودر آنجا جوابي برايش نيافتم و در تنهايي خيش ، جوابم ، براي سوالاتم ، سوالاتي بي جواب بود. و اکنون اميد وارم درخواب به جواب سوالاتم برسم .من حتي در جاده تنهايي به انتها رسيدم و خود را در اجتماع ولي بيگانه با اطراف يافتم. و براي يافتن حقيقت مي خواستم

داشتم فراموشت مي كردم اما باز دوباره ديمت تو غم ها غوطه ور شدم  چرا؟

داشتم فراموشت مي كردم اما تا صدات رسيد به گوش من شكستم بي صدا چرا ؟

داشتي مي رفتي از خيال من خزون مي بود بهار من ديدم تو رو خزونم جون گرفت

تو قلب سرد و ساكتم دوباره با نگاه گرم و بي ريا و عاشقت زبون گرفت

چرا دوباره اومدي صدا رو جون دادي گل بهار و زخم دل دوباره تازه شد

شوق نگاه خستم و دوباره دوختي آخر ستاره حسرتم بي اندازه شد

يا راحتم كن و واسه هميشه اين دل و بكن ز ريشه ازخيال سرد من برو

يا باغبون شو و بهارو باز نشون بده گلا رو تو وجود خسته ام برو

 غمي دارم به وسعت تنهاييم و تنهايي دارم به وسعت دنيا... شايد تنهاييم لايق حضور بي آلايش تو نبود... وقتي خدا به زيارت پاکي دلت مي آيد سلام اشکهاي مرا به چشمهايش برسان آلودگيم بيش از آن بود که سردي ضريح دلت را لابلاي انگشتان خستهء قلبم حس کنم... ولي به قول شعر صدايت نديدم جايي روي ديوارهاي حرمت نوشته باشد که گناهکار نيايد... من عاشق مي مانم و تو...

 ولي از ياد نبر هميشه دلواپسيت سهم چشمانيست که بي صبرانه سکوتت را اشک مي ريزند... و اگر توانستي مرا ببخش به خاطر آنچه که نمي دانم... واگر بخشيدي برگرد که تا من راهي نيست... هر جاي قصه که باشي که حتي سايه ات به اين پيوند نزديک غبطه مي خورد

 اي صدايت بهترين آواز من

 چشمهايت فرصت پرواز من

 اي دو چشمت آبي زيباي عشق

 با تو معنا ميشود سوداي عشق

 اي غزل با نام تو زيبا شده

 هستيم از هست تو معنا شده

 با نگاهي هستيم را داده ام

 در قمار عشق تو دلداده ام

 لحظه اي با من بمان تا جان دهم

 اين دل شوريده را سامان دهم

 آي غريبه.آي غريبه .حتي باورم نمي شه كه منو تنها گذاشتي رفتي از پيشم هميشهِ رفتي و نديدي خيسن چشماي غرق تما شات اين چشاي سرخ عاشق كه بودن مهمون چشمات اون عهدي كه بسته بوديم شكستنش كار تو شد تو رفتي و اما بدون دلم گر فتار تو شد مگه ميشه . مگه ميشه .اسمت ديگه نيارم من كه جز اسم قشنگت رو لبم حرفي ندارم چرا پات پس كشيدي رفتي ازم بريدي برق عشق خواستنت رو تو چشام مگه نديدي به من نگو از حروف نام تو ساده بگذرم

ساختم بتي ديشب ز تو با مرمر رؤياي خود

جان دادمت با يك جهان نازك خيالي هاي خود

لبخند شيريني هم اي جان بر زير لب هايت نشاندم

اول دلم را هديه كردم وانگه به پاي تو فتادم

غير از تو ديگر در جهان ياري ندارم

دور از تو جز پيمانه غمخواري ندارم

 زندگي برگ بودن در مسير باد نيست،امتحان ريشه است،ريشه اي هرگز اسير باد نيست!زندگي پيچکيست که انتهايش مي رسد پيش خدا

 اگه مي تونستم بگم چقدر دوستش دارم اگه مي تونستم بگم چقدر دلم براش تنگ شده اگه مي تونستم بگم چقدر دلم مي خواد پيشم باشه اگه مي تونستم بگم چقدر دارم کم ميارم پيشش حتما بهش مي گفتم

اگر ماه بودم ، به هرجا كه بودم * سراغ ترا از خدا ميگرفتم * اگر سنگ بودم، به هرجا كه بودم * سر رهگذار تو جا مي گرفتم * اگر ماه بودي، به صد نازشايد * شبي بر لب بام من مينشستي * وگر سنگ بودي، به هرجا كه بودم * مرا ميشكستي، مرا ميشكستي

اي كاش * قطره‌اي اشك بودم تا * در ميان چشمانت به دنيا مي‌آمدم * و در گونه‌هايت مي‌زيستم * و بر لبانت مي‌مردم * مي‌گريم * تا تو را در ميان قطرات اشك ببينم * بعد آنرا پاك مي‌كنم * تا ديگران تو را نبينند

 امشب از دلم برايت مينويسم شايد وقتي بغض گره خورده مرا ببيني بتواني يک ستاره روي اسمان نقاشي ام بگذاري کاش بتواني مرا از روي پله هاي متروک تنهايي پايين بياوري ان وقت نامه هاي باراني ام روبروي چشمهاي تو افتابي ميشوند

هنوزم در پي اونم كه ميشه عاشقش باشم

 مثل درياي من باشه منم چون قايقش باشم

هنوزم در پي اونم كه عمري مرهمم باشه

شريك خنده و شادي رفيق ماتمم باشه

هنوزم در پي اونم كه عشقش سادگي باشه

نگاه هاي پر از مهرش پناه خستگيم باشه

هنوزم در پي اونم كه اشكامو روي گونم

با اون دستاي پر مهرش كنه پاك و بگه جونم

بگه جونم نكن گريه منم اينجام بذار دستاتو تو دستام

تو احساس من و ميخواي منم اي واي تو رو مي خوام

خدايا عشق من پاكه درسته عشقي از خاكه

منم اون عاشق خاكي كه از عشق تو دل چاكه

هنوزم در پي اونم كه اشكامو روي گونم

با اون دستاي پر مهرش كنه پاك و بگه جونم

بگه جونم نكن گريه منم اينجام بذاردستاتو تو دستام

تو احساس من و ميخواي منم اي واي تو رو مي خوام 

غم احساسات راتلطيف ميكند؛ وشادي دلهاي مجروح راالتيام ميبخشد.اگر بنياد غم وحرمان برميافتاد؛ روح آدمي شبيه لوحي سپيد ميشد كه برآن چيزي جز نشانه هاي خودپرستي وآزمندي ثبت نبود

از آن زمان كه آرزوچو نقشي از سراب شد

تمام جستجوي دل سؤال بي جواب شد

نرفته كام تشنه اي به جستجوي چشمه ها

خطوط نقش زندگي چو نقش هاي بر آب شد

چه سينه سوز آه ها كه خفته بر لبان ما

هزار گفتني به لب اسير پيچ و تاب شد

نه شور عارفانه اي نه شوق شاعرانه اي 

قرار عاشقانه هم شتاب در شتاب شد

نه فرصت شكايتي نه قصه و روايتي 

تمام جلوه هاي جان چو آرزو بر آب شد

نگاه منتظر به در نشست و عمرشده به سر 

نيامده به خود دگر كه دوره شباب شد

اي ديدن تو دين من اي روي تو ايمان من

اي هست تو پنهان شده در هستي پنهان من

چون مي روي بي من نرواي جان جان بي تن نرو

اي يار من اي يار من اي دلبر و دلدار من

اي محرم و غمخوار من اي دين و اي ايمان من

خوش مي روي در جان من اي درد و اي درمان من

اميدوارم که از اين وب لاگ خوشتون بياد